Αισθάνομαι μέλος μιας ολοένα και πιο εκφυλισμένης γενιάς. Μιας γενιάς που τείνει να -αν όχι έχει ήδη- χάσει το ρομαντισμό της. Μια κοινωνία ολόκληρη που κυνηγάει κάτι το εφήμερο, κάτι το επιφανειακό. Μπορείς να το παρατηρήσεις παντου: στη μουσική, στην πολιτική, στις σχέσεις, στα πρότυπα, στους ανθρώπους. Ανθρώπους που πετάνε τα ρούχα τους στο facebook και ντοπάρονται στο γυμναστήριο για να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους. Που το αυτί τους προτιμά τις κραυγές του Pitbull από τους στίχους των Muse. Που στις σχέσεις τους φοβούνται την επικοινωνία μήπως γκρεμιστεί ο τοίχος που έχουν χτίσει γύρω τους και αποκαλυφθούν (όπως πολύ εύστοχα έχει περιγράψει ο Waters στο The Wall). Ή απλά δεν αναζητούν κάτι ανώτερο, κάτι πέρα από την επιφάνεια. Και προσωπικά όχι δεν είναι κακό να ψάχνεις αυτό που και που. Κακό είναι να ψάχνεις μόνο αυτό. Κι όταν πια περάσουν κάποια χρόνια αποφασίζουν να ζήσουν τη δικιά τους ρομαντική κομεντί. Μόνο που τις περισσότερες φορές αυτό δεν είναι κάτι παραπάνω από έναν συμβιβασμό που σπάνια πετυχαίνει. Γιατί το ωραίο δεν έρχεται τη στιγμή που αποφασίζεις ότι το θέλεις. Ανθρώπους που όταν επιλέγουν το επάγγελμά τους προτιμούν να δέρνουν κόσμο στις διαδηλώσεις από το να γίνουν μαθηματικοί ή υδραυλικοί. Ανθρώπους που παρά τις άριστες επαγγελματικές τους ικανότητες καταφέρνουν κοινωνικά και πολιτικά να είναι στο μηδέν. Που κρίνουν τα πάντα με βάση το χρηματικό κέρδος που θα τους αποφέρουν. Ακόμα χειρότερα, ανθρώπους που στη λογική τους οι γνήσιοι επαναστάτες είναι τρομοκράτες και οι "φιλάνθρωποι" απατεώνες εκατομμυριούχοι πρότυπα. Μάλλον λίγη παιδεία παραπάνω δε βλάπτει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου